Όλοι αναγνωρίζουμε την ανάγκη να καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή και να περιοριστεί η σπατάλη στο Δημόσιο. Ουδείς όμως νομιμοποιείται να εξαπολύει συνεχώς νέες φορολογικές επιθέσεις εναντίον των ιδιοκτητών ακινήτων, εκείνων δηλαδή των φορολογουμένων που σήκωσαν και θα εξακολουθούν να σηκώνουν στους ώμους τους το μεγαλύτερο μέρος του σημερινού δημοσιονομικού βάρους με την έκτακτη εισφορά επί του ΕΤΑΚ 2009, το ειδικό τέλος ακινήτων (ΕΕΤΗΔΕ) 2011-12, τον επερχόμενο ληστρικό ΦΑΠ 2010, 2011 και 2012, τα αυξημένα τεκμήρια διαβίωσης και τις αστρονομικές αυξήσεις στους φόρους εισοδήματος, κληρονομιάς γονικής παροχής, κλπ., την αυτοτελή φορολόγηση των μισθωμάτων από το πρώτο ευρώ, εκτός αν στόχος του είναι η διάλυση της «ραχοκοκαλιάς» της κοινωνίας μας. Ούτε είναι δίκαιο οι ιδιοκτήτες ακινήτων να αποτελούν τον μόνιμο στόχο των φορολογικών αρχών, επειδή δεν γίνεται να μεταφέρουν την περιουσία τους εκτός Ελλάδας, όπως συμβαίνει με άλλου είδους περιουσιακά στοιχεία.
Σήμερα, τα όποια νέα φορολογικά μέτρα ληφθούν, για να είναι αποτελεσματικά πρέπει να έχουν πλέον ως κύρια παράμετρό τους την εναπομείνασα πραγματική φοροδοτική ικανότητα των πολιτών, και όχι το «πόσα μας λείπουν». Αν συνεπώς η φορολογία των ακινήτων δεν βασιστεί στην παραπάνω αρχή, το μόνο το οποίο θα εισπράττουν οι φορολογικές αρχές από τους ιδιοκτήτες των ξενοίκιαστων και των απαξιωμένων ακινήτων σε όλη τη χώρα, θα είναι η γνωστή «ένσταση του Μενίππου»: "Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος"...